Mieszkańców oszczędzano, zmuszano ich jednak przemocą i torturami do wydawania kosztowności. Taki los spotkał późniejszą świętą kościoła katolickiego Marcelę Rzymiankę, która była bita przez Wizygotów niewierzących że wiodła ascetyczne życie; w wyniku obrażeń kobieta zmarła. Przyrodnia siostra cesarza Elia Galla Placydia miała więcej szczęścia – pomimo tego, że dostała się do niewoli, to potraktowano ją z honorami.
Skutki Choć od 402 roku stolicą cesarstwa zachodniorzymskiego była Rawenna, to zdobycie Rzymu było wielkim szokiem dla mieszkańców Italii, przekonanych o potędze „Wiecznego Miasta”. Po opuszczeniu Rzymu Wizygoci wyruszyli na południe, rabując Kampanię. W trakcie marszu, w grudniu 410 roku Alaryk zmarł, a jego miejsce zajął Ataulf. Przez cały 411 rok Wizygoci pozostali w Italii doszczętnie ją plądrując.
Papież Innocenty I podjął działania mające zorganizować życie w splądrowanym Rzymie. Augustyn z Hippony napisał swój traktat Państwo Boże (łac. De Civitate Dei) niedługo po zdobyciu miasta przez Wizygotów.
Galeria
Literatura Daniel Gazda: Pola Katalaunijskie 451, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 2005. Philip Matyszak: Wrogowie Rzymu, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 2007.
Rzym Kategoria:Historia Rzymu Kategoria:Wydarzenia 410