Kościół został podzielony na superintendentury.
W XIX wieku Kościół rozwijał sieć parafii, szkolnictwo i działalność wydawniczą. Ważną postacią polskiego nurtu luteranizmu był Leopold Otto, pastor w Warszawie i Cieszynie oraz redaktor Zwiastuna Ewangelicznego.
Kościół Ewangelicko-Augsburski w Królestwie Polskim nie obejmował jednak wszystkich luteran zamieszkujących ziemie, które po 1918 roku znalazły się w granicach Polski. Na Śląsku Cieszyńskim działały struktury Kościoła ewangelickiego w Austrii, na ziemiach zaboru pruskiego funkcjonowały m.in. Kościoły unijne oraz wspólnoty staroluterańskie, natomiast w Galicji działał Kościół Ewangelicki Augsburskiego i Helweckiego Wyznania w Małopolsce.
Okres międzywojenny 1918–1939 Odzyskanie przez Polskę niepodległości w 1918 roku nie oznaczało powstania jednego Kościoła luterańskiego. W granicach II Rzeczypospolitej znalazły się obszary należące wcześniej do różnych państw zaborczych, a wraz z nimi różne organizacje i tradycje kościelne. Kościół Ewangelicko-Augsburski w Królestwie Polskim, którego centralnym organem był Konsystorz w Warszawie, stał się podstawą organizacyjną tworzonego Kościoła obejmującego kolejne obszary odrodzonego państwa. Po 1918 roku do jego struktur włączano lub podporządkowywano kolejne parafie i diecezje. Proces ten objął m.in.