Po rozbiorach ewangelicy na dawnych ziemiach Rzeczypospolitej znaleźli się w granicach różnych państw i podlegali odmiennym strukturom kościelnym. Nie istniał wówczas jeden ogólnopolski Kościół ewangelicko-augsburski. W Księstwie Warszawskim w 1807 roku utworzono pierwsze centralne struktury konsystorskie dla ewangelików augsburskich. Ich rozwój doprowadził w 1817 roku do utworzenia w Warszawie Konsystorza Ewangelicko-Augsburskiego dla całego Królestwa Polskiego.
Organizacja ewangelicko-augsburska w Królestwie Polskim w latach 1817–1849 22 lutego 1817 roku w Warszawie ustanowiono Konsystorz Ewangelicko-Augsburski dla całego Królestwa Polskiego, tworząc centralną strukturę administracyjną Kościoła ewangelicko-augsburskiego. W 1828 roku struktury ewangelicko-augsburskie i ewangelicko-reformowane połączono w Generalny Konsystorz Ewangelicki. Wspólna administracja obu wyznań trwała do 1849 roku, kiedy ponownie je rozdzielono.
Kościół Ewangelicko-Augsburski w Królestwie Polskim w latach 1849–1918 Odrębny Kościół Ewangelicko-Augsburski w Królestwie Polskim został prawnie uregulowany ustawą kościelną z 1849 roku. Na jego czele stał Konsystorz, który sprawował najwyższą władzę administracyjną nad parafiami i duchowieństwem.