Trzy czynniki zadecydowały o sukcesie zjednoczenia kraju: zmniejszenie potęgi królów duńskich, osłabnięcie siły północnych jarlów (linia z Lade wymarła w linii męskiej) i chrystianizacja kraju; ta ostatnia nie napotkała większych oporów - śmierć Olafa Haraldssona pod Stiklestad była efektem walk o lokalną dominację, choć w jej wyniku został on kanonizowany jako Św. Olaf (co także zwiększyło prestiż i legitymizację władzy królewskiej). Kościół norweski, ustanowiony za Olafa I i Olafa II, rozwijał się równolegle z centralizacją władzy królewskiej. W XII w. w Norwegii istniało pięć biskupstw (Trondheim, Bergen, Oslo i założone nieco później: Hamar i Stavanger); założone w 1152 roku arcybiskupstwo Nidaros obejmowało, poza ziemiami norweskimi, także dwa biskupstwa na Islandii, Orkady, Wyspy Owcze i Królestwo Mann i Wysp.