Jedynym wyjątkiem, który prawdopodobnie posiadał rodzaj organizacji politycznej, był obszar Trøndelag, stosunkowo gęsto zaludniony rejon wokół dzisiejszego Trondheim.
Pierwszym władcą próbującym zjednoczyć Norwegów był Harald Pięknowłosy, którego baza znajdowała się najprawdopodobniej w Sogn. Udało mu się rozciągnąć swoje panowanie na południowo-zachodnią część Norwegii (Vestland). W północnej części władza Haralda była w najlepszym razie symboliczna, a rządzący Trøndelag jarlowie z siedzibą w Lade, mieli też znaczące wpływy w Hålogalandzie i rywalizowali z Haraldem (najistotniejszym z nich był Håkon Grjotgardsson). Z kolei na południu, w Viken, największe wpływy mieli królowie duńscy. W drugiej połowie X w. panowanie nad państwem norweskim przejęli władcy Danii, a wnukowie Haralda Pięknowłosego i Håkon, pełnili funkcję jarlów rządzących w imieniu króla Danii. Panowanie duńskie było dla wielu atrakcyjne, bo oferowało możliwość udziału w zamorskich podbojach. Przyszły wyzwoliciel Norwegii spod panowania duńskiego, Olaf I Tryggvason zyskał wpierw doświadczenie i sławę uczestnicząc w duńskich najazdach na Anglię. Pełną niezależność Norwegia uzyskała za czasów Magnusa I Dobrego, syna Olafa II Haraldssona i następnie kuzyna Olafa II, Haralda Hårdråde, od którego pochodzili wszyscy późniejsi władcy średniowiecznej Norwegii.