ich działalności sprzeciwiało się duchowieństwo ewangelickie, zwłaszcza w latach 80. XIX wieku. Istotnym rysem ich pobożności była abstynencja od alkoholu i innych używek. Gromadkarze wybierali spośród siebie własnych kaznodziejów. Nie wszyscy jednak uchylali się od posług duchownych pruskiego Kościoła państwowego. Gromadkarze prowadzili aktywną działalność misyjną, mającą na celu pozyskiwanie w ich szeregi kolejnych wiernych. Przyjmuje się, iż przed 1914 gromadkarzami była 1/4 Mazurów.
Istotną rolę dla umacniania tożsamości gromadkarzy miały następujące książki religijne: J. Bądzio, Czytania nabożne ku chwale Boga, Pisz 1852 J.E. Gossner, Ewangelicka domowa postylla, Szczytno 1849 D. Hollaz, Zbawienny łaski ewangelijnej obrządek, Olecko 1859, Ostróda 1895 W. Michalczyk, Ewangelia Nikodema, Pisz 1854, Ostróda 1904
Wśród czasopism gromadkarskich ważną rolę odgrywały miesięczniki: „Poseł Pokoju” (Działdowo 1906–1908) „Trąba Ewangelijna” (Szczytno 1912–1913) „Głos Ewangelijny” (Szczytno 1926–1939) „Poselstwo Prawdy” (Ełk)