Pierwszym kanclerzem Kapituły Orderu Uznania został mianowany przez księcia jego ochmistrz i doradca Anton Friedrich von Berghorn.
Łącznie do śmierci Fryderyka Wilhelma w 1711 nadał on 18 orderów. Jego następca ks. regent Ferdynand Kettler nie kontynuował nagradzania tym odznaczeniem, a nawet nakazał zwrot już wydanych odznaczeń, jednak nie zrobił tego żaden z kawalerów orderu. Pozostali władcy, do momentu aneksji księstwa w 1795 przez Cesarstwo Rosyjskie, również nie nadawali tego odznaczenia.
Ostatnie dwa egzemplarze tego orderu, które zostały zachowane, już nie istnieją. Jeden, nadany ks. Dorocie kurlandzkiej, został skradziony w XIX w., drugi, który był przechowywany w lokalnym muzeum w Mitawie, przepadł podczas II wojny światowej.
Historia łotewskiego Krzyża Uznania I Republika Łotewska (1938-1940) Odznaczenie zostało odnowione w 1938 pod nazwą Krzyża Uznania na pamiątkę związku ówczesnej Łotwy z dawnym Księstwem Kurlandiii. Dzielił się na pięć klas, a 26 lutego 1940 dołączono do niego cztery odznaki honorowe: Odznaka Honorowa Klasy Specjalnej (podzielony na Wielką i Małą), Złota Odznaka Honorowa, Srebrna Odznaka Honorowa i Brązowa Odznaka Honorowa. Wielka i Mała Odznaka Honorowa Klasy Specjalnej to okrągłe złote medale, od góry ozdobione gałązkami dębowymi o wymiarach 6 x 26 mm (kilka wykonano bez gałązek).