dostęp do radia, śpiewanie dla mieszkańców okolicy, letnie wycieczki (jedna relacja), film z cenzurowanymi scenami np. scenami pocałunku lub innymi, kilka kobiet zwróciło uwagę na to, że były one (powyższe rodzaje rekreacji) rzadkością ('we seen one film one time'(„widziałyśmy raz jeden film”) lub były przerwane („Two years before the end we got a TV. But Sunday evening halfway through the movie you’d hear ‘right now, bedtime’” („Dwa lata przed końcem dostałyśmy telewizor. Ale w niedzielny wieczór w połowie filmu usłyszałyśmy, że już czas do łóżek”)), sposób (możliwość) opuszczenia pralni magdalenek: kobiety nie były informowane, kiedy opuszczą pralnie i dokąd mają się wtedy udać, przy opuszczaniu azylu, kobiety umieszczane były w miejscach pracy, na których wybór nie miały żadnego wpływu, były przekonywane, żeby zostać w pralni jak najdłużej, część kobiet została odebrana przez własne rodziny, niektóre kobiety podejmowały próby ucieczki, jedna kobieta została zwolniona z pralni po tym, jak krzyczała całą noc.
Reakcje rządu Irlandii i społeczeństwa 19 lutego 2013 roku w specjalnym wystąpieniu premier Irlandii Enda Kenny przeprosił za wszystkie cierpienia, jakich doznały kobiety przebywające w tych ośrodkach, a azyle - pralnie magdalenek - nazwał „hańbą narodową”.