U źródeł tych założeń leżały dwa czynniki: większa niż oczekiwano prędkość radzieckich okrętów podwodnych projektów 627A (NATO: November) - który w styczniu 1968 roku okazał się być zdolny do wyprzedzenia lotniskowca "Enterprise", co było zaskoczeniem dla US Navy - oraz rozwijającego prędkość 33 węzłów projektu 671 (NATO: Victor); okręty typów Thersher / Permit oraz Sturgeon używały tego samego reaktora S5W o mocy 15000 KM, po raz pierwszy zaprezentowanego w 1959 r. na USS "Skipjack" (SSN-585) Późniejsze typy okrętów podwodnych były większe, i z tej racji przy tym samym napędzie musiałyby być wolniejsze niż rozwijające prędkość 33 węzłów okręty typu Skipjack.
Zgodnie z założeniami, nowo projektowane okręty korzystać miały z pochodnej reaktora S5G o naturalnej cyrkulacji (Natural Circulation Reactor - NCR), rozwijanego przez admirała Hymana Rickovera w programie pojedynczego okrętu USS "Narwhal" (SSN-671). Jeden z wyższych rangą projektantów w tamtym czasie, nazwał siłownię opartą na reaktorze S5G - z bezpośrednim napędem - "najlepszym reaktorem kiedykolwiek zbudowanym". Siłownia z reaktorem NCR korzysta z naturalnej konwekcji ciepła przy niskich prędkościach zamiast cyrkulacji cieczy wymuszonej za pomocą pomp, które są największym źródłem hałasu na okrętach z napędem nuklearnym.