Dwie powszechnie używane cząstki CD to CD4 i CD8 – pierwsza charakteryzująca limfocyt T pomocniczy oraz druga dla limfocytu T cytotoksycznego. Powyższe cząsteczki definiuje się w połączeniu z CD3, gdyż niektóre inne leukocyty również wykazują ekspresję CD4 lub CD8 – na przykład niektóre makrofagi posiadają na swojej powierzchni niewielkie ilości CD4. Komórki dendrytyczne (DC) mają na swojej powierzchni CD8 w wysokim stężeniu. Wirus HIV przyłącza się do komórek posiadających na powierzchni CD4 – będą to zatem przede wszystkim komórki T pomocnicze oraz makrofagi. Liczebność komórek mających na powierzchni CD 4 i CD8 jest często używana do monitorowania progresji infekcji wirusem HIV.
Inne zastosowania Istotnym jest zaznaczenie, że chociaż cząsteczki CD są bardzo użytecznym narzędziem pozwalającym określić typ komórki, z którym mamy do czynienia, to nie występują one na powierzchni komórek jedynie w tym celu. Mimo że większość funkcji odkrytych CD nie została do końca poznana, wiemy, że posiadają one niezwykle ważne funkcje – dla przykładu wspomniane wcześniej molekuły CD4 i CD8 są niezbędne dla rozpoznawania