na krótko powrócił do Polski, a w latach 1927–1928 pracował w konsulacie RP w Rotterdamie (Holandia).

Od XII 1928 do VIII 1929 był kierownikiem ekspedycji Naukowego Instytutu Emigracyjnego do Angoli, z zadaniem zbadania możliwości prowadzenia zorganizowanego osadnictwa dla polskiego wychodźstwa rolniczego, na terenach kolonizowanych przez rząd Portugalii. W 1930 r. wydał książkę pt. Wysoki płaskowyż Angoli, omawiająca stosunki gospodarcze, klimatyczne i rolnicze jako warunkujące osadnictwo. Ponadto wygłosił na terenie całej Polski ponad sto odczytów na temat możliwości osadniczych w Angoli i Brazylii, a także wydał książkę o tematyce ekonomiczno-geograficznej pt. Brazylia – Kraj, ludzie, stosunki.

W 1931 r. podjął pracę w Ministerstwie Przemysłu i Handlu zajmując się tematyką zorganizowanego wychodźstwa na przygotowane tereny zamorskie, dla rolników zmuszonych do emigracji przez ówczesny głęboki kryzys gospodarczy panujący w Polsce.

Równocześnie przez 6 lat intensywnie działał w Zarządzie Głównym Ligi Morskiej i Kolonialnej oraz prowadził dział kolonialny w miesięczniku „Morze i Kolonie”, a w 1935 r. opublikował krótki zarys monograficzny Republika murzyńska Liberia.

W 1931 r. ożenił się z Marią Tetzlaffówną, a w r. 1933 urodził mu się syn Bohdan.