W swoim dziele O misteriach pisał:
Kościoły zachodnie
Katolicyzm thumb|upright|Chrismarium z Niemiec, 1636 (złocone srebro, Victoria and Albert Museum, Londyn) thumb|left|Biskup wlewający balsam do oleju podczas Mszy Krzyżma
Krzyżmo jest niezbędne do sprawowania katolickich sakramentów bierzmowania i chrztu oraz odgrywa ważną rolę przy święceniach kapłańskich. Nowo wyświęceni kapłani są namaszczani krzyżmem na dłoniach, a nowo konsekrowani biskupi — na czole. Krzyżmo jest używane także przy konsekracji kościołów i ołtarzy.
W liturgii sprawowanej według form sprzed Soboru Watykańskiego II, wciąż stosowanej przez niektóre wspólnoty kościelne, użycie krzyżma przy udzielaniu święceń kapłańskich różniło się od formy obecnej: kapłani byli namaszczani na dłoniach wyłącznie olejem katechumenów, a biskupi — zarówno na głowie, jak i na dłoniach — krzyżmem.
Przed reformami Soboru Watykańskiego II krzyżmo musiało być stosowane do konsekracji pateny i kielicha. Czynnością tą mógł dokonać wyłącznie biskup lub kapłan z odpowiednimi uprawnieniami. Zgodnie z nowymi rubrykami wystarczy zwykłe błogosławieństwo, choć nadal wolno biskupowi konsekrować krzyżmem.