na mariawityzm przeszło 16 parafii rzymskokatolickich wraz z około 50–60 tysiącami wiernych. Natomiast w 1910 r. liczba mariawitów na ziemiach polskich wzrosła do 162 250 wiernych.
28 listopada 1906 r. władze carskie uznały związek religijny mariawitów „za prawnie istniejącą i korzystającą z ochrony prawa sektę”. Po ogłoszeniu papieskiej ekskomuniki (30 grudnia 1906 r.) wspólnota mariawitów funkcjonowała jako samodzielne wyznanie (przyjmując w 1907 r. nazwę Kościół Katolicki Mariawitów), lecz nie jako Kościół w rozumieniu katolickim (brakowało sukcesji apostolskiej). Dopiero po konsekracji biskupa Kowalskiego, 5 października 1909 r., stała się ona KościołemZ dziejów Królestwa. Wydanie jubileuszowe. Praca zbiorowa pod redakcją Józefa Marii Rafaela Wojciechowskiego. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 1972, s. 14.. W 1921 r.Z dziejów Królestwa. Wydanie jubileuszowe. Praca zbiorowa pod redakcją Józefa Marii Rafaela Wojciechowskiego. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 1972, s. 16. (według niektórych źródeł w 1919 r.Borys Przedpełski, Mirosław Michalski: Życie i dokonania arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego (1871–1942), Rocznik Teologiczny LXVI, z. 3/2024, DOI: 10.36124/rt.2024/17, Chrześcijańska Akademia Teologiczna w Warszawie, Warszawa 2024, s.