Ziembiński wskazywał jednak, że terminologia ta może prowadzić do paradoksalnych rezultatów, ponieważ np. czynność prawotwórcza mogłaby zostać nazwana „aktem prawnym”, ale również testament lub decyzja administracyjna są aktami prawnymi w innych znaczeniach tego zwrotu. Z tego powodu postulował przede wszystkim jednoznaczne rozróżnianie pojęć, niezależnie od przyjętej terminologii.
Akt normatywny a źródło prawa
Akt normatywny nie jest synonimem źródła prawa we wszystkich znaczeniach tego terminu.
Jeżeli źródłem prawa nazywa się fakt prawotwórczy, to źródłem jest np. stanowienie ustawy, natomiast tekst ustawy jest jego wytworem.
Jeżeli natomiast nazwą „źródła prawa” obejmuje się wytwory faktów prawotwórczych, wówczas ustawę, rozporządzenie lub umowę międzynarodową można nazywać źródłami prawa w tym właśnie znaczeniu.
Nie każdy akt normatywny musi przy tym należeć do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. W polskim systemie prawnym występują również akty normatywne o charakterze wewnętrznym.
Akty normatywne w polskim systemie prawnym
Konstytucja RP wyróżnia źródła prawa powszechnie obowiązującego oraz akty prawa wewnętrznego.
Zgodnie z art.