Niektóre z nich mogą mieć znaczenie dla wykładni tekstu, choć same nie są odrębnymi przepisami wysłowiającymi normy postępowania.
Generalność i abstrakcyjność
W polskim prawoznawstwie i orzecznictwie konstytucyjnym akt normatywny jest często charakteryzowany jako akt zawierający normy generalne i abstrakcyjne.
Generalność i abstrakcyjność są jednak przede wszystkim cechami norm prawnych, nie zaś fizycznymi lub językowymi właściwościami dokumentu jako takiego.
Norma ma charakter generalny, jeżeli jej adresat jest wskazany przez cechy rodzajowe, a nie za pomocą nazwy indywidualnej. Adresatem może być np. podatnik, przedsiębiorca, student albo organ określonego rodzaju. Generalność nie zależy od liczby faktycznych adresatów normy – nazwa generalna może w konkretnym czasie mieć tylko jeden desygnat.
Norma ma charakter abstrakcyjny, gdy nakazuje albo zakazuje zachowań określonego rodzaju, mogących co do zasady występować wielokrotnie. Normą konkretną jest natomiast norma wyznaczająca określony czyn, po którego dokonaniu wyznaczony przez nią obowiązek zostaje zrealizowany.
Dlatego przed ustaleniem generalnego lub abstrakcyjnego charakteru regulacji trzeba najpierw zrekonstruować odpowiednie normy z tekstu aktu.