Przy życiu zostawiono jedynie zmobilizowanych przez Uzun Hasana żołnierzy Kara Kojunlu i wypuszczono ich na wolność.
Armia turecka ruszyła na położoną niedaleko turkmeńską twierdzę Kara Hisar. Jej dowódca Darab Beg wyszedł przed jej mury błagać sułtana o litość i przekazał fortecę Osmanom.
Skutki Bitwa zakończyła się całkowita klęską Ak Kojunlu i Uzun Hasan musiał podpisać z Osmanami pokój w dniu 24 sierpnia i wycofać się do Azerbejdżanu"History of the Ottoman Empire and Modern Turkey: Empire of the Gazis: The Rise and Decline of the Ottoman Empire, 1280-1808" Stanford J. Shaw, wyd. 17, Cambridge University Press, 1976; str. 66. Warunki pokoju nie były ciężkie dla pokonanych, gdyż Turkmeni utracili jedynie niewielkie tereny. Ustalono granicę na Eufracie, a Uzun Hasan zobowiązał się nie atakować Turków. Również Turkmeni z Azji Mniejszej zaakceptowali ostatecznie władzę Osmanów. Mehmed II wydał z zajętego w tym samym roku miasta Şebinkarahisar jarłyk oraz liczne listy w języku ujgurskim skierowane właśnie do Turkmenów w obrębie Imperium Osmańskiego, w którym przedstawił ówczesną sytuację polityczną.