Styl Jego dzieła cechuje nerwowy, szkicowy styl i nienaturalnie rozedrgane, połyskujące światło, co wzmaga poczucie fantastyczności i groteskowości jego sztuki. Od Abbiatiego przejął technikę „tocchi sprezzanti” (nonszalanckie pacnięcia, lekceważące uderzenia) lub „dipingere di tocco” (malowanie uderzeniami i pacnięciami)W. Łysiak, Malarstwo białego człowieka, t. 6, Poznań 1999 s. 208.. Charakterystyczna cecha jego kolorystyki to smugi ciemnych kolorów z przewagą brązów, szarości, czerni i bieli z niewielkimi akcentami gwałtownych plam czerwieni, błękitu i żółci. Ta specyficzna kolorystyka, zupełne pominięcie konturu oraz wywoływanie formy podłużnymi kanciastymi smugami farby – składają się na oryginalność jego sztuki. Plama jest tak nerwowa i pospieszna, że nie zawsze pokrywa się z formą przedmiotową, co jest efektem nigdy niestosowanym w dawnym malarstwieM. Rzepińska, Siedem wieków malarstwa europejskiego, Wrocław 1986 s. 324..
Oddziaływanie Był prekursorem romantyzmu, impresjonizmu, ekspresjonizmu. Oddziałał na twórczość takich malarzy jak: Marco Ricci, Giuseppe Bazzani, Francesco Maffei, Giovanni Battista Tiepolo, Francesco Guardi, Franz Anton Maulbertsch oraz Francisco Goya i Honoré Daumier.