Nie istnieje pojedynczy parametr fizjologiczny pozwalający bezpośrednio i obiektywnie zmierzyć samo doświadczenie bólu.
Pełna ocena kliniczna może obejmować między innymi nasilenie, lokalizację i rozległość bólu, jego jakość, czas występowania, czynniki nasilające i łagodzące oraz wpływ na aktywność, sen i funkcjonowanie emocjonalne oraz społeczne. W zależności od obrazu klinicznego bada się również czucie oraz inne objawy mogące wskazywać na określony mechanizm bólu.
Do jednowymiarowej oceny nasilenia bólu stosuje się między innymi:
skalę numeryczną (NRS), najczęściej od 0 oznaczającego brak bólu do 10 oznaczającego najsilniejszy ból; wizualną skalę analogową (VAS), w której osoba wskazuje nasilenie bólu na ciągłej linii; skalę słowną (VRS), w której nasilenie określa się przy użyciu kategorii opisowych.
Wszystkie te metody są powszechnie stosowane, przy czym skala numeryczna jest zwykle łatwiejsza do zastosowania niż VAS i charakteryzuje się dobrą akceptowalnością w wielu populacjach pacjentów.