Rosja i ZSRR I wojna światowa Z chwilą wybuchu I wojny światowej carscy żołnierze nie posiadali nieśmiertelników. Dopiero 24 stycznia 1917 roku wychodzi rozkaz o wprowadzeniu specjalnego znaku dla rozpoznania zabitych i rannych (wz. 1917). Ten nieśmiertelnik ma postać metalowego medalionu/pudełka (skopiowano wzór austro-węgierskiego nieśmiertelnika) o wymiarach 50x33x4 mm, który składał się z dwóch połówek. Do środka wkładano pergaminową kartkę z danymi. Na karteczce były tylko najistotniejsze dane, tj.: imię, nazwisko, rok i miejsce urodzenia, rok powołania do wojska, wyznanie, numer kompanii (baterii, szwadronu), numer i nazwę pułku. Medalion ten noszono na sznurku lub tasiemce na szyi pod mundurem. Z powodu rewolucji bolszewickiej nie zdążono wyposażyć całej armii w ten typ nieśmiertelnika.
1917–1942 Żołnierze Armii Czerwonej początkowo nie posiadali nieśmiertelników. Nieśmiertelniki wzorowane na carskich wprowadzono dopiero rozkazem z 14 sierpnia 1925 roku. Nieśmiertelniki kilkakrotnie znikały i pojawiały się na wyposażeniu czerwonoarmistów, aż do roku 1941.