Pierwszy typ nieśmiertelnika (wzorowany na austriackim) tzw. kapsel legitymacyjny (wz. 1920) był wykonany z blachy cynkowej. Miał kształt prostokąta o grubości 0,30 mm i wymiarach 30 × 50 mm. Składał się z dwóch blaszek z pozawijanymi brzegami, wsuwanych jedna w drugą. Każda blaszka była zakończona uszkiem służącym do przeciągnięcia sznurka. Na wewnętrznej stronie każdej blaszki ostrym narzędziem wypisywano stopień wojskowy, imię i nazwisko, rok urodzenia żołnierza oraz oddział macierzysty i numer ewidencyjny. Do środka wsuwano złożoną kartę tożsamości zawierające dane personalne żołnierza.
Wadą tego typu nieśmiertelników była mała odporność na zniszczenie.
W 1931 wprowadzono nowy wzór nieśmiertelnika (wz.1931). Był on owalną blaszką o wymiarach 40 x 50 mm, grubości 1,5 mm. Na osi poprzecznej (krótszej) miał dwa nacięcia szerokości 14 mm, ułatwiające przełamanie na pół, i trzy otwory średnicy 4 mm na górnej połówce dwa na dolnej jeden. Po obu stronach wybijane były napisy litery wysokości 3 mm cyfry 2 mm, przez dwa górne otwory przewlekany był sznurek długości 750 mm. Nieśmiertelnik noszony był na szyi pod bielizną, nie można było go zdejmować w celu uniknięcia zgubienia. Wykonany był z duraluminium (stała za tym łatwość wybijania).