Rozproszenie i zagubienie większej części opozycyjnych organizacji na początku stanu wojennego spowodowały konfiskatę ogromnej ilości sprzętu drukującego (choć ten moment był impulsem do rozpoczęcia działalności, m.in. Krakowskiego Towarzystwa Wydawniczego). Sytuacja zaczęła się zmieniać w już w 1983, po ustabilizowaniu kanałów przerzutowych materiałów i sprzętu z Zachodu, a także wskutek powoli rosnącej tolerancji władz PRL wobec zorganizowanej opozycji. W 1983 r. liczba tytułów wydanych przez podziemny ruchu wydawniczego wzrosła z około 150 tysięcy publikacji do ponad 600 tysięcy. Bezpośrednio przed 1989 rokiem przeciętne duże wydawnictwo podziemne (takie jak np. „Tygodnik Mazowsze”) dysponowało kilkoma lub kilkunastoma powielaczami bardzo wysokiej klasy, a także sprzętem tak na owe czasy nowoczesnym jak składopisy, a nawet komputery domowe. Dzięki temu natychmiast po praktycznym zniesieniu cenzury możliwa była organizacja już legalnych redakcji i wydawnictw opozycyjnych.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Wirtualna czytelnia bibuły w „Encyklopedii Solidarności” Techniki powielania na przykładzie „Biuletynu Dolnośląskiego”
Kategoria:Historia literatury
Kategoria:Hasła kanonu polskiej Wikipedii