Dynastia Bosonidów 879–887 – 887–928 – Ludwik IV Ślepy 928–933 – Hugo I, regent od 905, po śmierci Ludwika nie przyjął tytułu królewskiego W 933 Rudolf II z Górnej Burgundii przejął władzę w Dolnej Burgundii, jednocząc całą krainę w królestwo Arelatu.
Królowie Burgundii (Arelat) (933–1032) Welfowie 933–937 – Rudolf II 937–993 – Konrad I Spokojny 993–1032 – Rudolf III Próżniak
Królowie Burgundii w ramach Świętego Cesarstwa (1032–XIV wiek) Dynastia salicka 1032–1039 – Konrad II Władcy po 1039
Od 1032 Burgundia zostaje włączona do Świętego Cesarstwa Rzymskiego, a każdorazowy cesarz miał prawo do korony burgundzkiej. Ostatnim koronowanym królem Burgundii był cesarz Karol IV Luksemburski. Za symboliczny koniec Królestwa Burgundii uznaje się 1378 rok, w którym to cesarz Karol IV mianował Delfina Francji Karola Walezjusza stałym wikariuszem resztek cesarskich dóbr w Burgundii. Cesarze Rzymscy pozostali tytularnymi władcami Burgundii do końca Rzeszy w 1806 roku.
Hrabiowie Burgundii (867–1678)
Książęta Burgundii (880–1477) Dynastia Autun 880–921 – Ryszard I Prawodawca, książę od 918 921–923 – Rudolf I Burgundzki 923–952 – Hugo Czarny (hrabia Burgundii 921–952)
Robertynowie 952–955 – Hugo Wielki
Dynastia Autun 955–956 – Gilbert z Chalon