Po drodze Korwin opowiada bohaterowi o swoim bracie, komuniście, na którym chciałby się zemścić. (VI) Bohater wykonuje wyrok na zdrajcy, ale nie chce zabić, więc próbuje strzelić niecelnie. Nauczyciel jest prawdopodobnie bratem Korwina, a egzekucja tylko sposobem wywarcia na nim osobistej zemsty i nie ma nic wspólnego z oddziałem Kmicica. (I) Po wojnie bohater ma złożyć samokrytykę na zebraniu partyjnym. Przed wejściem do budynku jest świadkiem samobójstwa młodego mężczyzny, który rzuca się pod tramwaj. (III) Po złożeniu samokrytyki Paweł jest przesłuchiwany w sprawie wyroku wykonanego przez siebie w czasach partyzanckich.
Konstrukcja powieści Powieść łączy w sobie dwa plany czasowe – wydarzenia teraźniejsze wywołują u bohatera wspomnienia przeszłości, a one prowadzą go z kolei do innych wspomnień. Wydarzenia aktualne dla bohatera relacjonowane są za pomocą pierwszej osoby czasu przeszłego, natomiast wydarzenia z przeszłości częściowo w pierwszej osobie czasu teraźniejszego (samokrytyka w partii, egzekucja, niesubordynacja w partyzantce), a częściowo w drugiej osobie czasu przeszłego (egzamin gimnazjalny, aresztowania dokonywane przez szaulisów, uderzenie oficera).