Gdy około wieku V ustalono precyzyjnie hierarchię i precedencję w Kościołach lokalnych, uznano subdiakonat za najwyższy stopień święceń niższych.
Z kolei za papieża Aleksandra II (1061–1073), subdiakonat zaliczono w Kościele łacińskim do święceń wyższychpor. Władysław Szafrański, Święcenia w prawie kanonicznym.. Powodem było składanie przez kandydatów przyrzeczenia życia w celibacie i odmawiania brewiarza. Kolejnym argumentem było posługiwanie subdiakonów bezpośrednio przy ołtarzu i powierzenie im troski o naczynia liturgiczne. Teologicznie urząd ten nigdy nie wchodził w zakres świętej hierarchii (do której należeli diakoni, prezbiterzy i biskupi)por. Codex Iuris Canonici, can. 949, Watykan 1917..
Święcenia te przyjmowali wszyscy kandydaci na drodze do kapłaństwa. Subdiakon ubierał się w tunikę (tunicellę), nie nosił stuły, lecz miał prawo używać manipularza.
Podczas Mszy szczególnie uroczystych (np. papieskich) jego funkcje, podobnie jak zadania innych usługujących, prawie zawsze powierzano dostojnikom kościelnym.
Subdiakon miał obowiązek odmawiać brewiarz oraz zachowywać celibat.