Samodzielnie przeprowadzał wizytacje i kontrolował wprowadzanie swoich zarządzeń. Zabiegał o utworzenie w diecezji seminarium duchownego. Zajmował się sprawami edukacji elementarnej na wsi, a ⅓ swojej pensji przeznaczał na rzecz ubogich.
W 1807 Komisja Rządząca Księstwa Warszawskiego mianowała go sędzią pokoju w powiecie suraskim. Od 1809 z mocy Konstytucji Księstwa Warszawskiego zasiadał w Senacie. Sygnował dwa memoriały biskupów do Fryderyka Augusta z zażaleniami i postulatami w związku z aspiracjami duchowieństwa do odzyskania dawnej pozycji w państwie i w reakcji na wprowadzenie w Kodeksie Napoleona świeckiego prawa małżeńskiego. Po wybuchu wojny z Rosją w 1812 został powołany do Rady Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego jako zastępca Adama Kazimierza Czartoryskiego, a w liście pasterskim zachęcał diecezjan do przystępowania do niej. Po wkroczeniu wojsk rosyjskich do Księstwa Warszawskiego w 1813 wraz z innymi przedstawicielami władz udał się do Krakowa, gdzie nie przyjął oferowanej mu diecezji krakowskiej po zmarłym biskupie Andrzeju Gawrońskim. Zanim powrócił do swej diecezji, rok spędził w klasztorze w Staniątkach.