miejscówki, dopłaty (do wyższej klasy pociągu czy wagonu), bilety na przewóz bagażu i bilety peronowe.
Sprzedawane przez kasjera biletowego bilety najczęściej były drukowane w drukarni i przechowane w określonym porządku w ternionie znajdującym się w kasie, a przed wydaniem umieszczano na bilecie datę wydania – przy pomocy kompostera, stempla (datownika) lub odręcznie. Zaznaczono także, zazwyczaj długopisem, właściwą stację docelową (gdy było kilka), a na biletach na krótkie dystanse wpisywano godzinę wyjazdu lub zakreślano odpowiednie pole strefy czasowej. Regułą było ręczne wpisywaniu numeru miejsca na miejscówce.
Stosowano też inne rozwiązania: na największych stacjach – drukowanie biletu z matrycy znajdującej się w kasie drukowanie biletu w samoobsługowym urządzeniu sprzedającym (tzw. automat biletowy)
W przypadku gdy w kasie nie było biletu dla żądanej relacji, kasjer wypisywał bilet blankietowy.
Bilety kartonikowe oraz wyposażenie zostały wycofane przez większość zarządów kolei w latach 80./90. XX wieku i zastąpione wydrukiem w drukarkach. Bilety Edmondsona można spotkać w XXI wieku m.in. na szwajcarskiej Kolei Retyckiej.