Jako bazę wybrano obiekty po Zawodowej Straży Pożarnej oraz Zakładzie Oczyszczania Miasta przy ul. Kościuszki 18. Maj i czerwiec minęły na adaptacji tego terenu oraz na naborze pracowników - zatrudniono: 17 kierowców, 17 konduktorek, 11 pracowników warsztatu, 6 pracowników umysłowych, 5 osób służby pomocniczej. Kierownikiem starogardzkiego oddziału MPK został Jan Kotowski.
Tabor stanowiły Sany H100, dostarczone przez Wojewódzkie Zrzeszenie Gospodarki Komunalnej w Gdańsku. Z planowanych początkowo 12 wozów dotarło tylko 10, w tym 3 po kapitalnym remoncie (wycofane z Gdańska). 8 z nich kursowało po mieście, a 2 stanowiły rezerwę. Cenę biletów (bez zniżek i stref) wyznaczono na 1,50 zł. Standardowa częstotliwość kursowania autobusów - co 15 minut, w szczycie - co 10 minut.
Pierwsze linie: 11 – Kocborowo - Plac 1 Maja (później Rynek) 12 – Dworzec PKP - POM 13 – Dworzec PKP - Jabłowska 14 – Plac 1 Maja - Jabłowska
Istniały również plany utworzenia połączenia z Tczewem (9 kursów w dni powszednie, 2 kursy w niedziele i święta).
W sierpniu 1971 do Starogardu dotarł 11 autobus, który skierowano jako 3 brygadę na najbardziej zatłoczoną linię 12. Łączna długość linii wynosiła 16,5 km.