1068–80 r.), który znajduje się na pustyni w Azji Środkowej i nadal jest częściowo nienaruszony, oraz Ribat-i Sharaf z XII wieku, który został zbudowany na planie kwadratu z dziedzińcem i długimi sklepionymi pomieszczeniami wzdłuż ścian. Większość ribatów miała podobny wygląd architektoniczny, który składał się z otaczającego muru z wejściem, pomieszczeń mieszkalnych, magazynów prowiantu, wieży strażniczej używanej do sygnalizowania w przypadku inwazji, czterech do ośmiu wież i meczetu.
Termin Ribat był pierwotnie używany do opisania posterunku granicznego, w którym mogli przebywać podróżni (zwłaszcza żołnierze). Termin ten z czasem przekształcił się i stał się znany jako centrum bractw sufickich. Ribaty zostały przystosowane do celów pokojowych, gdzie mogli gromadzić się sufi. Zwykle ribaty zamieszkiwał szejk, a jego rodzina i goście mogli przychodzić i uczyć się od niego. Wielokrotnie w tym samym budynku znajdował się także grób fundatora. Instytucjonalizacja tych ośrodków była możliwa częściowo dzięki darowiznom od bogatych kupców, właścicieli ziemskich i wpływowych przywódców. Niektóre z tych związków otrzymywały również regularne stypendia na ich utrzymanie.