przeszedł zgodnie z procedurą zwolnieniową oględziny dokonane przez lekarza SS w ambulatorium HKB w bl. 28, a dwa dni później, tj. 10 lutego 1942 został zwolniony z KL Auschwitz.

Według uzyskanych od Bugajskiego informacji po wojnie książka Natalii Zarembiny o Auschwitz pt. Obóz śmierci, wydana przez podziemie w 1942, oparta była głównie na relacjach dostarczonych autorce przez Bugajskiego. Jego relacje dotarły do Londynu i za pośrednictwem radia i prasy informowały opinię światową o zbrodniach już dokonanych i przygotowywanych w Auschwitz.

Powrócił do Warszawy, gdzie ukrywał się pod przybranym nazwiskiem i pracował jako robotnik, działając dalej w PPS-WRN. Od 1942 do 1944 był łącznikiem Komendy Głównej Gwardii Ludowej PPS-WRN, od czerwca 1944 utrzymywał z jej ramienia łączność z Komendą Okręgu Warszawskiego AK.

Powstanie warszawskie W pierwszych dniach powstania warszawskiego (do 5 sierpnia 1944) przebywał w sztabie gen. Antoniego Chruściela, następnie został skierowany ze Śródmieścia na Stare Miasto i wszedł w skład sztabu Grupy Północ AK, obejmującej oddziały powstańcze Starego Miasta, Żoliborza i Puszczy Kampinoskiej.