Liniowe kodowanie sieci W 2003 r. zostało pokazane, że kody liniowe osiągną maksymalny przepływ w pojedynczo-źródłowe multicast sieci (każdy docelowy punkt węzłowy otrzymuje wszystkie informacje źródła), biorąc pod uwagę, że rozmiar alfabetu jest dość wielki. W 2004 r. zostało pokazane, że liniowe kody sieciowe nie są ogólnie wystarczające. Nie są one asymptomatycznie liniowe, ani nie są liniowo rozwiązalne używając convolutional codes, badź metod time-sharing. Pokazano też, że braki liniowych kodów odnoszą się do wielu sieci unicast.
Teoria W przypadku problemu w kodowaniu sieci liniowej grupa punktów węzłowych P przenosi dane z S źródlanych punktów węzłowych do K sink nodes [końcowych punktów węzłowych]. Każdy punkt węzłowy generuje nowy pakiet, który jest liniową kombinacją wcześniej otrzymanych pakietów na link poprzez współczynnik w finite field [skończonym polu]. Wiadomość wygenerowana w sposób taki, że Xk jest połączone z otrzymanymi wiadomościami Mi
Każdy punkt węzłowy przesyła obliczoną wartość razem ze wszystkimi współczynnikami używanymi w
Wartości są współczynnikami z pola Skoro operacje są obliczane w skończonych polach, rezultat tych operacji jest także tej samej długości, tak jak wielkość każdego wektora M.