Recepcja Publikacja tomu spotkała się ze zdecydowanie negatywną reakcją oficjalnego nurtu krytyków literackich. Zarzuty były dosyć podobne do tych stawianych wcześniejszym utworom naturalistów: zamiłowanie do pornografii, lubowanie się w okropnościach, łamanie zasad moralnych, sprzeniewierzenie się patriotyzmowi podczas pisania o przegranej wojnie. Tak ostre ataki przyczyniły się do dużego zainteresowania tomem i tym samym poważnej popularyzacji naturalizmu. Sukces Wieczorów medańskich nie przełożył się jednak na trwałość szkoły naturalistycznej – po nieudanej próbie stworzenia wspólnego periodyku literackiego Komedia ludzka autorzy opowiadań praktycznie zarzucili dalszą współpracę, a niektórzy z nich zerwali także z naturalizmem.
Późniejsza krytyka wskazywała głównie nierówny poziom zawartych w tomie utworów. Zdecydowanie najwyżej oceniana była Baryłeczka, która zresztą zyskała sławę niezależnie od pozostałych opowiadań.
Bibliografia
T. Kowzan, Wstęp [w:] Wieczory medańskie, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1962
Kategoria:Powieści Émile’a Zoli Kategoria:Twórczość Guy de Maupassanta Kategoria:Francuskie zbiory opowiadań Kategoria:Utwory literackie z 1880 Kategoria:Antologie