Początkowo awansował w 1794 r. na stanowisko radcy prawnego tamże. W następnym roku Józef Zerboni ze swym rewolucyjnie nastawionym młodszym bratem Karolem (niem. Carl), porucznikiem von Leipzigerem i kolegą szkolnym K. J. Salice-Contessą, działając wspólnie i w porozumieniu w sposób zorganizowany usiłował zwalczać korupcję i inne nadużycia w administracji państwa pruskiego, w związku z tym publikował w prasie krytyczne artykuły, co jednak nie przyczyniło się do poprawy sytuacji. Rozjątrzony tym Zerboni w dniu 12 października 1796 r. opublikował w gazetach wybitnie napastliwy i obelżywy list otwarty do ministra pruskiego hrabiego von Hoyma, ministra Śląska i Prus Południowych, co przysporzyło mu popularności jako bojownikowi zwalczającego nadużycia urzędników państwowych.
Takie zuchwalstwo zmusiło władze państwowe do podjęcia działań, w wyniku których król Fryderyk Wilhelm II polecił uwięzić Zerboniego w twierdzy Kłodzko, potem twierdzy Spandau, oraz wszcząć dalsze dochodzenie i przeprowadzić konfiskatę wszelkich papierów. Przeprowadzono rewizje, co doprowadziło do ujawnienia spiskowców w Piotrkowie oraz związku Evergeten i prześladowania jego członków jako pruskich jakobinów.