25 kwietnia 1781 r. pokonał generała Nathaniela Greene’a pod Hobkirk’s Hill, ale przewaga Amerykanów zmusiła go do stopniowego wycofywania się do Charleston. W lipcu 1781 r. złożył dowództwo z powodu złego stanu zdrowia. Podczas podróży morskiej został wzięty do niewoli przez admirała de Grasse’a, ale wkrótce odzyskał wolność po wymianie jeńców..
Wojna z rewolucyjną Francją Rawdon powrócił do Wielkiej Brytanii na początku 1782 r. W listopadzie otrzymał awans do stopnia pułkownika oraz został adiutantem króla Jerzego IIIibidem..
Po wybuchu wojny z Francją w 1793 r. Rawdon został 12 października awansowany do stopnia generała-majora i powierzono mu komendę oddziałów mając stanowić posiłki dla powstańców w Bretanii. Powstanie jednak zostało stłumione zanim Brytyjczycy wyruszyli, więc w 1794 r. Rawdon poprowadził wyprawę do Niderlandów. Naciskanemu przez Francuzów udało się Rawdonowi połączyć swe siły z armią księcia Yorku. Podczas tej kampanii Rawdon po raz ostatni dowodził armią w polu.
W 1798 r. otrzymał rangę generała-porucznika, a w 1803 r. został pełnym generałem. W 1804 r. został pułkownikiem 27 pułku piechoty. W latach 1803–1805 był głównodowodzącym wojsk w Szkocji.