Druga część albumu składa się także z trzech utworów: "Why Am I So Short" (pierwszy przykład osobistej piosenki Wyatta; jednak była to zasadniczo kompozycja Hugh Hoppera "I Should've Known" z nowym tekstem Wyatta), "So Boot If at All" (jest to instrumentalna wersja "I Should've Known") oraz kończącego "A Certain Kind".
Na drugiej stronie albumu znajduje się tylko jedna suita: "Save Yourself", następnie krótka "Priscilla" (Priscilla Scanio była dziewczyną Ratledge’a), miłosna piosenka "Lullabye Letter" (najprostszy utwór na albumie, który wydany na singlu mógłby być wielkim przebojem zespołu), potem następuje agresywny rockowy utwór "We Did It Again", zaś "Plus Belle qu'une Poubelle" tworzy przejście do jednej z najlepszych piosenek albumu – klasyka Soft Machine – "Why Are We Sleeping?" Kodę albumu stanowi "Box25/4", który był także debiutem Hoppera na gitarze basowej w Soft Machine.
Żaden z utworów Daevida Allena nie przetrwał do nagrania albumu, chociaż znalazły się na nim dwie częściowe kompozycje Briana Hoppera.
Okładka albumu, wykonana techniką kolażu, stała się inspiracją przy tworzeniu okładki do Led Zeppelin III.