Pozbawił ich zaopatrzenia i uniemożliwił uzupełnienie zapasów. Krzyżacy używali techniki w czasie II powstania pruskiego, aby odciąć od zaopatrzenia wojska Herkusa Monte. Krzyżacy, cofając się przed wojskami Jagiełły, palili pola uprawne, tartaki i młyny, należące do ludności polskiej. Podczas wojny stuletniej (XIV–XV w.) obie strony – Anglicy i Francuzi – przeprowadzały rajdy kawalerii (tzw. chevauchée), mające na celu terroryzowanie mieszkańców i niszczenie niebronionych terenów wiejskich. Taktykę zastosował Wład III Palownik wobec wojsk sułtana Mehmeda II, którego wojska zaatakowały Wołoszczyznę. Armia Włada cofała się i niszczyła wszystko na swojej drodze, co wywołało kompletne zrujnowanie części kraju oraz śmierć ludzi, których żołnierze masowo mordowali, głównie poprzez nabijanie na pal.
XVII wiek Armia osmańsko-tatarska stosowała taktykę przeciw polskim wojskom koronnym, dowodzonym przez Stanisława Żółkiewskiego. Przed bitwą pod Cecorą, w 1620 roku, wojska koronne były pozbawione dostępu do pożywienia, zmagały się z padaniem koni (z powodu spalonych pastwisk) i głodem.