Krytycy i recenzenci, m.in. Tadeusz Bolduan, Jan Drzeżdżon, Bolesław Fac i Stanisław Janke, podkreślają liryczność poezji Alojzego Nagla, jej lapidarność i prostotę. Jego wiersze są często lakoniczne, ale pełne uczuć, melancholii, a nawet pesymizmu. W formie są raczej klasyczne, zwrotkowe i rymowane, nie ma w nich eksperymentowania ani przesady. Pisane są w mowie rodzimej autora, czyli gwarze okolic Kielna. Za to w twórczości dla dzieci Nagel jest pogodnym i dowcipnym poetą i bajkopisarzem. Właśnie jego utwory dla dzieci pojawiają się ostatnio we wznowieniach oraz także w podręcznikach języka kaszubskiego. W 1997 r. siłami dwóch instytucji i przy wsparciu Gminy Szemud oraz Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie wydano też wybór (28 wierszy) „poważnej” poezji A. Nagla pt. „Nie spiéwôj pùsti nocë”, pod redakcją S. Jankego, z ilustracjami J. Miśka i w zmodyfikowanej pisowni. W 1999 r. wznowiono pierwszy tom jego poezji, czyli „Procem nocë”, poprawiony, w uwspółcześnionej pisowni i z krótkim życiorysem autora. W rękopisie pozostały m.in. jego wspomnienia pt. „Moje żëcé”, przechowywane w MPiMK-P.