Pod koniec życia Nagel wrócił do poważnej liryki i w 1992 r. ogłosił niewielki refleksyjny tom wierszy religijnych pt. „Otemknij dwiérze”, zredagowany przez Stanisława Pestkę i dedykowany bp. Andrzejowi Śliwińskiemu (2000 egz.). Twierdził, że tematy, które w nim porusza, są trwałe i nieprzemijające. W 1993 r. ogłosił – w niewielkim nakładzie 99 sztuk, skromnej poligrafii i w redakcji Stanisława Jankego – wspomnienia z dzieciństwa pt. „Świecka apostołka Wanda Hallmann”, skupione na osobie ciotki – opiekunki autora. Tłumaczył też Nowy Testament na język kaszubski. Publikował w prasie i periodykach, wiele wierszy, zwłaszcza okolicznościowych, rozdał. Miał widoczną łatwość tworzenia. Mimo głuchoty udzielał się towarzysko i oficjalnie (nosił aparat). Krytykował m.in. bieżące życie polityczne, które skłoniło go też do napisania wspomnianych wierszy religijnych. W 1995 r. wręczono mu kaszubskie wyróżnienie – Srebrną Tabakierę Abrahama – przyznawane przez gdyński oddział ZK-P, organizacji, którą poeta krytykował za niedostateczną kaszubskość.