i ponownie w 2010.
Architektura Bryła budynku Kościół zbudowany został w konstrukcji ryglowej na planie zbliżonym do krzyża greckiego. Posiada drewniany szkielet z ceglanym wypełnieniem tynkowanym na biało, jedynie jego elewację zachodnią zbudowano z kamieni polnych. Najstarszym elementem budynku jest ściana wschodnia, która pozostała ze zniszczonej w pożarze XV-wiecznej kaplicy. Była ona pierwotnie zwieńczona trójkątnym szczytem, być może o formie schodkowej, który następnie przebudowano na niewielką wieżyczkę z dzwonem. Obiekt położony jest na kamiennym cokole. Dach świątyni jest dwuspadowy, kryty dachówką. Kruchta z wejściem do budynku znajduje się po stronie północnej.
Na elewacji świątyni oraz w jej wnętrzu znajdują się XVII- i XVIII-wieczne płyty nagrobne. Nowsze, XIX-wieczne nagrobki, znajdują się w sąsiedztwie obiektu. Na jego teren prowadzi XIX-wieczna klasycystyczna brama.
Wnętrze mały|Cerkiew św. Onufrego – wnętrze mały|Kościół św. Jerzego – wnętrze Od momentu, gdy budynek sakralny zaczął być użytkowany przez dwie wspólnoty wyznaniowe, jego jednoprzestrzenne wnętrze podzielono na część ewangelicką (wschodnią) i prawosławną (zachodnią)