W swoich publikacjach przeciwstawiał jednocześnie polską szlachtę i duchowieństwo katolickie, marzące o niepodległej Polsce, szaremu ludowi polskiemu, mającemu rzekomo wiernie stać przy swoim prawowitym władcy, czyli carze Rosji. Snuł posępny obraz polskiego spisku i intrygi szlachecko-jezuickiej, ogarniających wszystkie szczeble aparatu rządowego. To pod jego wpływem odwołano pojednawczego w stosunku do Polaków namiestnika Królestwa Polskiego wielkiego księcia Konstantego Mikołajewicza i mianowano Michaiła Murawiowa generał-gubernatorem wileńskim.
Znaczenie Po upadku powstania Katkow zwalczał nadal w swojej publicystyce wszelkie prądy demokratyczne, rewolucyjne, był obrońcą samodzierżawia, domu panującego Romanowów i jedności Rosji pod przewodnictwem cara oraz rusyfikacji narodów nierosyjskich. Szczyt kariery Katkowa datuje się na okres rządów cara Aleksandra III Romanowa. Katkow stał się wówczas ojcem duchowym tzw. kontrreform, zmian mających na celu umocnienie rządów carskich. Obok Dmitrija Tołstoja i Konstantina Pobiedonoscewa (których zresztą silnie wspierał w swoich gazetach) uchodził za czołową postać rosyjskiego nurtu konserwatywno-nacjonalistycznego drugiej połowy XIX wieku, nadając mu przez lata ideowy kierunek. Był jednocześnie silnie zwalczany przez przedstawicieli rosyjskiego nurtu demokratycznego i liberalnego.