3 Dywizję Piechoty rozpoczęła formowanie dopiero po opuszczeniu obozu Coëtquidan przez 1 Dywizję Grenadierów. Na dowódcę wyznaczony został płk Tadeusz Zieleniewski. W trakcie formowania dwukrotnie ją reorganizowano. 27 maja z jej struktury wydzielono batalion strzelców „coëtquidańskich” i utworzono z niego odwód przeciwdesantowy. Skierowano go do Arpajon, do 1 BKPanc. 10 czerwca zdecydowano ostatecznie utworzyć dywizję lekką. Rozformowano więc już istniejący 9 pułk piechoty i 3 pułk artylerii ciężkiej. W połowie czerwca stan osobowy dywizji wynosił 9600 żołnierzy.
4 Dywizja Piechoty
Od 19 kwietnia w Les Sables-d'Olonne, Niort i Fontenay-le-Comte, a od 24 maja na obiektach zwolnionych przez 2 DSP w rejonie Parthenay, formowano 4 Dywizję Piechoty pod dowództwem gen. Rudolfa Dreszera. Organizowano ją także jako dywizję lekką. Oficerowie pochodzili z rozwiązanych oddziałów 3 DP, a szeregowi rekrutowali się z pozostałości po 2 DSP i nie prezentowali sobą zbyt wysokich wartości bojowych. W połowie czerwca dywizja liczyła 267 oficerów, 308 podoficerów i 2577 szeregowych.
10 Brygada Kawalerii Pancernej
prawo|mały|Renault R-35 - podstawowy czołg 10 BKPanc we Francji W końcu kwietnia Francuzi wyrazili zgodę na sformowanie jednostki pancernej. Była to 10 Brygada Pancerno-Motorowa. Organizował ją gen.