W drugiej połowie kwietnia 1940 przetransportowano dywizję do strefy przyfrontowej w okolice Colombey-les-Belles w Lotaryngii. Tu w przyspieszonym tempie pobierano sprzęt i szkolono się. Prace organizacyjne wyraźnie utrudniała nieprzychylna postawa ludności cywilnej. W czerwcu 1940 1 Dywizja Grenadierów osiągnęła stan 16 165 ludzi i stała się pełnowartościową jednostką bojową.
2 Dywizja Strzelców Pieszych
2 Dywizję PiechotyOd 3 maja 1940 pod nazwą 2 Dywizji Strzelców Pieszych od 11 listopada 1939 formował gen. bryg. Bronisław Prugar-Ketling.
Zalążek piechoty stanowił 4 pułk piechoty, organizowany od 17 listopada 1939 w obozie Coëtquidan. 18 grudnia został on przetransportowany na południe od Loary do Parthenay. Formowanie pozostałych oddziałów dywizji rozpoczęto dopiero w lutym 1940.
W końcu maja dywizja została przetransportowana w rejon Colombey-les-Belles, gdzie przeszła do odwodu francuskiej 3 Armii. Tu kończyła procesy organizacyjne i uzupełniała brakujący sprzęt. Formowano także dodatkowe pododdziały przeciwpancerne, ponieważ macierzyste, przeszkolone w ośrodku Granville, zostały przejęte przez dywizje francuskie.
3 Dywizja Piechoty