Barbary, a trzy lata później Bractwo Matki Bożej Szkaplerznej.
10 sierpnia 1763 odnotowano tutaj uważane za cudowne zjawisko „pocenia się” statuy Chrystusa Cierpiącego, umieszczonej w preparatorium chóru zakonnego, co zapewne zwiększyło popularność klasztoru, czyniąc go miejscem pielgrzymek. W 1772 klasztor liczył 33 zakonników, w tym 14 kapłanów.
Zabór rosyjski W 1795 klasztor karmelitów, oprócz kleryków, liczył 9 kapłanów. Według wizytacji dekanatu dokszyckiego w 1796 do karmelitów z Głębokiego należały na tych terenach następujące majątki: Hnieździłowo: Hnieździłowo, Rubież, Wieraciejka, Dalekie, Kruki: Kruki, Wietachmo, Kolahi, Słoboda, Korolewicze: Korolewicze, Szabany, Jasinowicze, Zamosze, Ambrosowicze, Nieścierowicze, Janki: Janki, Kościuki, Sidory, Kozino, Kuziki, Poddorcy, Osowo. Od 1798 klasztor wchodził w skład diecezji mińskiej.
W 1803 klasztor liczył 35 kapłanów i 5 braci zakonnych. W 1805 staraniem o. Mikołaja Budnego karmelici bosi wybudowali na wzgórzu Kopciówka kościół pw. św. Eliasza. Poświęcony on został 11 maja 1805 przez biskupa Jakuba Ignacego Dederko. W kościele umieszczono uważaną za cudowną figurę Chrystusa w cierniowej koronie.