Wydawnictwo Polskie, Wydawnictwo Polskie, 1928. „W Małopolsce zachodniej: na podgórzu Głuchoniemcy (od kolonistów saskich)” str. 498.. W roku 1858 Maciejowski napisał, że „Ludność takowego prawa (prawo magdeburskie) głównie na tak zwanych jasielskich i sanockich dołach wzdłuż dolin rzek Ropy, Jasełki i Wisłoki siedziała, nazywając się głuchoniemcami, czyli ludźmi, którzy, choć nie słyszą i nie rozumieją niemieckiej mowy, mają jednakże w sobie coś od miejscowej ludności odrębnego. Nie było widać wśród tej ludności szlacheckich dworów, ale tak na dolinach, jak w górach, gęsto rozsiane sołtystwa i wybranieckie łany, do których był przywiązany obowiązek bronienia granicy, spostrzegać się dawały”Wacław Aleksander Maciejowski. Historya prawodawstw słowiańskich. 1858. s. 357.. Jednakże przed ukazaniem się wzmianki w Słowniku, pierwszym, który podjął próbę opisania średniowiecznych Sasów z Podkarpacia, był Wincenty Pol, który w roku 1869 napisał:
W podobny sposób pisał również Józef SzujskiJózef Szujski. Pisma polityczne. Druk. W.L. Anczyca, Kraków 1885;