Problem celibatu Zwolennikom latynizmu w Kościele greckokatolickim zależało bardzo na wprowadzeniu celibatu. Próby takie podejmowano od czasu zawarcia unii brzeskiej, chociaż zagwarantowano w niej zachowanie czystości obrządku wschodniego.
Przeciwnicy celibatu sprzeciwiali się jego wprowadzeniu ze względu na wschodnia tradycję, jak również ze względu na osłabienie nielicznej inteligencji ukraińskiej, wywodzącej się w większości z rodzin duchownych.
Zwolennicy wprowadzenia celibatu twierdzili, że wpłynie on na podniesienie poziomu duchowego księży, odnowienie życia religijnego oraz zwiększenie pobożności wiernych. Podkreślano również duże obciążenia finansowe parafii utrzymujących duchownych i ich rodziny.
Pierwsze zarządzenie w sprawie wyświęcania bezżennych księży wydał w 1918 arcybiskup Szeptycki. 20 sierpnia 1919 konferencja episkopatu greckokatolickiego we Lwowie podjęła decyzję o wprowadzeniu powszechnego celibatu dla nowo wyświęcanych księży w całej metropolii lwowskiej. Podjęte postanowienia nie zostały w pełni zrealizowane. Tylko w eparchii stanisławowskiej biskup Chomyszyn wyświęcał wyłącznie bezżennych księży.