Pismo klinowe zostało wynalezione prawdopodobnie przez Sumerów w okresie Uruk, około 3300 roku p.n.e. Jego geneza wiąże się z systemem liczenia opartym na tworzeniu okrągłych i półokrągłych wgłębień w glinie za pomocą trzcinowych rylców. W początkowej fazie znaki miały charakter piktograficzny. Z czasem ewoluowały we właściwe pismo klinowe, tworzone przy użyciu zaostrzonego rylca o przekroju pryzmatycznym. Zmianie uległ również układ zapisu. Znaki, które pierwotnie umieszczano w pionowych pasach, zaczęto zapisywać w liniach poziomych, od lewej do prawej. Zmiana ta wiązała się z obróceniem tabliczek o 90 stopni w lewo.
Liczbę tabliczek klinowych znajdujących się w zbiorach szacuje się na blisko milion egzemplarzy. Choć początkowo pismo służyło wyłącznie do celów administracyjnych i gospodarczych jako narzędzie do zapamiętywania, w ciągu kilku wieków od wynalezienia stało się również nośnikiem tekstów artystycznych i literatury pięknej.