Babilończycy wyobrażali sobie Ziemię jako nieruchomą i umiejscowioną w środku wszechświata. Środek świata miał znajdować się w Babilonie. Wypukły kształt Ziemi miał rozgraniczać znajdujący się w jej wnętrzu pałac zmarłych i podziemny ocean od sklepienia niebieskiego w postaci klosza, po którym Słońce odbywało swoją wędrówkę w dzień, a Księżyc, gwiazdy i planety nocą. Babilończycy jako pierwsi wprowadzili podział roku na tygodnie.
Babilończycy przejęli od Sumerów identyfikację planet z bóstwami. Jowisz był identyfikowany z Mardukiem, Wenus z boginią Isztar, Merkury z Nabu, Mars z Nergalem, a Saturn z Ninurtą.
Pismo i literatura Babilończycy posługiwali się pismem klinowym, którego odczytanie było procesem długotrwałym i złożonym. Pierwsze sukcesy w interpretacji inskrypcji w języku staroperskim odniósł Georg Friedrich Grotefend, jednak kluczowy przełom w badaniach nad pismem klinowym nastąpił dzięki pracy Henry’ego Rawlinsona, Edwarda Hincksa oraz Jules’a Opperta. Podstawę ich analiz stanowiła trójjęzyczna inskrypcja z Behistun, skopiowana przez Rawlinsona w latach 1835-1844. Tekst ten, spisany w językach staroperskim, babilońskim oraz elamickim, odegrał w asyriologii rolę analogiczną do kamienia z Rosetty w egiptologii.