część trzecia, Nawożenie użytków zielonych w świetle prac polskich, ukazała się w 1996). Łącznie ogłosił przeszło 250 prac naukowych, rozdziałów w książkach, broszur, referatów, artykułów (m.in. rozdział w książce Nawożenie, 1979). Był promotorem trzech doktoratów oraz recenzentem kilku prac doktorskich i habilitacyjnych. Od 1971 redagował dział łąkarski w „Wiadomościach Melioracyjnych i Łąkarskich”. Publikował m.in. w „Gazecie Rolniczej – Chłopi”, „Rolniku Polskim”, „Wiadomościach Korespondenta rolnego GUS”, „Plonie”, „Przeglądzie Hodowlanym”, „Nowym Rolnictwie”, „Gromadzie–Rolniku Polskim”. Wygłaszał też pogadanki w Programie I Polskiego Radia.

Przez kilka kadencji należał do organów Polskiej Akademii Nauk – Komitetu Uprawy Roślin (przy Wydziale V Akademii) i Komitetu Melioracji, Łąkarstwa i Torfoznawstwa. Brał także udział w pracach Rady Naukowo-Technicznej przy ministrze rolnictwa. Od lat 50. XX wieku należał do Sekcji Łąkarzy i Torfiarzy Naczelnej Organizacji Technicznej, gdzie był wiceprzewodniczącym i współorganizatorem dorocznych konferencji łąkarskich. Uczestniczył w międzynarodowych kongresach użytków zielonych (w 1966 w Helsinkach, w 1974 w Moskwie, w 1977 w Lipsku) oraz w Generalnej Konferencji Europejskiej Federacji Łąkarskiej w Uppsali (1979).