Pierwsza wspólnota zreformowana powstała w Valdepeñas w Hiszpanii. Jej członkowie nosili sandały zamiast pełnego obuwia, dlatego zaczęto nazywać ich trynitarzami bosymi. Dotychczasową gałąź zakonu określano odtąd mianem trynitarzy trzewiczkowych albo trynitarzy starej obserwancji. W 1599 papież Klemens VIII zatwierdził reformę breve Ad militantes Ecclesiae, ustanawiając Kongregację Braci Reformowanych i Bosych Zakonu Przenajświętszej Trójcy.
Początkowo trynitarze bosi pozostawali częścią wspólnego zakonu, lecz posiadali własne konstytucje i przełożonych. W 1636 papież Urban VIII przyznał im prawo wyboru własnego ministra generalnego, co doprowadziło do faktycznego wyodrębnienia dwóch niezależnych gałęzi. Obie zachowywały regułę Jana de Mathy i prowadziły działalność redempcyjną, różniły się jednak organizacją oraz stopniem surowości życia zakonnego.
Gałąź bosa rozwijała się przede wszystkim w Hiszpanii i Italii, a następnie także w Europie Środkowo-Wschodniej. To do niej należeli trynitarze, którzy pod koniec XVII wieku przybyli na ziemie Rzeczypospolitej Obojga Narodów.