Ich klasztory powstawały szczególnie licznie na terenach narażonych na działalność korsarzy oraz w miastach portowych, z których można było wyruszać do Afryki Północnej.
Wyprawy redempcyjne
Wyprawy redempcyjne były podstawowym sposobem realizowania pierwotnego charyzmatu zakonu. Trynitarze zbierali jałmużnę, przyjmowali środki przekazywane przez rodziny jeńców, władców i dobroczyńców, a następnie udawali się między innymi do Algieru, Tunisu, Trypolisu i Maroka. Na miejscu ustalali, gdzie przebywają poszukiwani niewolnicy, prowadzili negocjacje z ich właścicielami oraz zawierali umowy dotyczące wysokości okupu lub wymiany jeńców.
Zakonnicy uczestniczący w redempcjach, nazywani redemptorami, otrzymywali od władz zakonnych pełnomocnictwa oraz wykazy osób, których uwolnienia oczekiwano. Po zakończeniu wyprawy sporządzali dokumentację zawierającą nazwiska wykupionych, wysokość zapłaconych kwot i pochodzenie wykorzystanych środków. Uwolnionych przewożono następnie do Europy, gdzie organizowano procesje dziękczynne i pomagano im w powrocie do rodzinnych miejscowości.