do CKR obok Józefa Piłsudskiego weszli Leon Wasilewski i Walery Sławek.
W okresie 1909 – 1914 funkcjonowała również Rada Partyjna mająca formę konferencji, w skład której wchodzili członkowie CKR, przedstawiciele Wydziałów (Organizacyjno-Agitacyjnego, Bojowego i Zagranicznego) oraz specjalnie zaproszeni działacze partii.
W okresie I wojny światowej działalność PPS w Warszawie początkowo zamarła. Po stronie austriackiej dotychczasowe kierownictwo włączyło się w działania wojskowe. Niebawem powstał Tymczasowy Komitet Robotniczy w składzie: Artur Śliwiński, Konstancja Jaworowska, oraz od 1915 r. Bolesław Czarkowski. Komitet był podporządkowany kierownictwu (CKR) na obszarze okupacji austriackiej (z dotychczasowej PPS Opozycji w składzie: Feliks Perl, Tomasz Arciszewski Stanisław, Marian Malinowski Wojtek). W sierpniu 1914 roku organizacja weszła w skład Zjednoczenia Organizacji NiepodległościowychJerzy Z. Pająk, Lewica niepodległościowa w Królestwie Polskim (sierpień 1914-sierpień 1915), w: „Czasy Nowożytne”, 1998, t. 5, s. 41..